Hulpverleners en academici: een cultuurbotsing?

Ons onderzoek naar de effectiviteit van de Psychologische Eerste Hulp methode tijdens en na de Ebola-crisis in Sierra Leone en Liberia heeft veel nieuwe inzichten gebracht. Zo hebben we veel geleerd over het evenwicht tussen academici en humanitaire hulpverleners. Tijdens de vijfde World Conference on Humanitarian Studies organiseerden het Centrum voor Humanitaire Actie (CHA) en KUNO (Kennisuitwisseling over Noodhulp) een discussie over deze relatie.

Er is een voortdurende uitwisseling tussen hulpverleners en onderzoekers: hulpverleners zorgen voor kennis en data, terwijl onderzoekers belangrijke informatie genereren om de hulpverlening te verbeteren. Er is echter ook spanning tussen het verlangen van academici om kennis te bevorderen en de drang van hulpverleners om mensen in noodsituaties te helpen.

Dr. Rebecca Esliker van de Universiteit van Makeni in Sierra Leone – via een live videoverbinding – en Relinde Reiffers, onderzoeker van WarTrauma, stelden in de afsluiting dat hulpverleners en academici elkaars context en behoeften beter moeten leren begrijpen. Academici kunnen goed zaken als neutrale buitenstaander bekijken, terwijl hulpverleners dieper begrip kunnen bieden van de daadwerkelijke context.

Het onderzoek in Sierra Leone en Liberia is uitgevoerd door een consortium van organisaties bestaand uit de Universiteit van Makeni in Sierra Leone, LiCORMH in Liberia, Queen Margaret Universiteit in het Verenigd Koninkrijk, en de Vrije Universiteit en Wartrauma in Nederland. Het onderzoek wordt financieel ondersteund door R2HC Elrha.